VOETBAL OP ZATERDAG

VOETBAL OP ZATERDAG

Ads 1

Content

Hobby

 

Christian Opschoor
Ex-speler van o.a. Kozakken Boys, Huizen, IJsselmeervogels en Barendrecht

 

Laatst kwam ik een oud CV van mezelf tegen tussen alle troep die ik bewaar op zolder. Een karig amateuristisch A4'tje met een summiere beschrijving van mijn jonge carrière. Waarschijnlijk geschreven nadat ik op zoek ging naar werk na mijn periode als profvoetballer bij NAC. Mijn oog viel op het kopje 'hobby's'. Eronder stond geschreven 'voetbal en muziek luisteren'. Voor zover ik weet heb ik echt nog nooit andere hobby's gehad. Ik kan me er nog steeds in vinden. Voetballen vind ik nog steeds het leukste dat er is. Daarna komt er een hele tijd niets. Maar omdat ik destijds waarschijnlijk gedacht heb dat alleen voetbal misschien ook een beetje te eentonig was heb ik 'muziek luisteren' toegevoegd. Of het echt de titel hobby verdient, daar is over te discussiëren. 'Muziek maken' zou beter klinken. Maar daar is het, ondanks een eeuwige droom, nooit van gekomen. Terecht ook, want ik heb een beroerde zangstem en op het Middelbaar Onderwijs waar ik zat kwamen we bij muziekles niet verder dan het klokkenspel. Maar feit is dat ik vanaf kleins af aan zeer aangetrokken ben door muziek.

 

Zonder te veel af te wijken naar de muziek zelf, want daar zou ik zo een aantal columns over kunnen schrijven en dit is tenslotte een voetbalsite, wil ik het graag hebben over die momenten dat muziek mij kippenvel bezorgd heeft tijdens mooie en minder mooie momenten in mijn voetbalcarrière en daaromheen. De laatste keer? Vorige week tijdens de huldiging van Feyenoord. Ik zag het op televisie. Het is met afstand de slechtste versie van 'You'll never walk alone' maar wanneer zoveel mensen het meezingen op de Coolsingel dan doet dat toch wat met me. Ik las ergens dat Lee Towers dat nummer al in 1976 heeft opgenomen. En hij zingt het nog steeds hetzelfde.

 

Ik hou van clubs met een lange historie en traditie. En met een mooi clublied. Het echte gevoel van 'You'll never walk alone' heb ik in Liverpool nu twee keer mogen meemaken. Veel Liverpool supporters lopen elke thuiswedstrijd langs de Hillsborough memorial voor het stadion en raken het gedenkteken even aan. Soms blijft er iemand minutenlang geëmotioneerd staan. Met dezelfde emotie wordt het lied in de versie van Gerry & the Pacemakers meegezongen voor aanvang van elke wedstrijd. Dit maakt Liverpool voor mij een van de mooiste clubs waar ik ooit geweest ben. Een andere club met een schitterend mooi clublied is AS Roma. 'Roma Roma' gezongen door Antonello Venditti. Ooit kreeg ik een cd van Antonello Venditti van mijn schoonvader. Hij hoorde hem op de radio tijdens een reis in Italië. Ik heb hem grijs gedraaid. Pas sinds kort weet ik van het bestaan van 'Roma Roma' die ze voor elke wedstrijd spelen in het stadion. Je zou zeggen dat ze elke wedstrijd al met 1-0 voor staan als ze het veld betreden. Dat een Italiaans lied niet overal werkt werd vorig jaar duidelijk toen Andrea Bocelli optrad tijdens de huldiging van Leicester City, een wens van de Italiaanse trainer Claudio Ranieri. Zijn uitvoering van het klassieke 'Nessun Dorma' in een stadion vol Engelse fans was een botsing van culturen. Maar niet minder indrukwekkend.

 

Als ik aan een lied denk tijdens mijn periode bij IJsselmeervogels komt gelijk het nummer 'Rood' van Marco Borsato naar boven. Hoewel ik verre van fan ben van deze zanger geeft dat nummer me prachtige herinneringen wanneer ik het hoor. Maar ik moet ook denken aan die ene keer dat het nummer werd gedraaid in sporthal de Toekomst na IJsselmeervogels - Quick Boys en dat na de eerste drie tonen van 'Rood' de bierbanken en de brandblusser door de lucht vlogen. Dat was iets minder.

 

Muziek kan ook een onuitwisbaar gevoel achterlaten. Zo speelde ik in het jaar 2001 bij NAC met Ferry van Vliet. Destijds net zo oud als ik, 20 jaar. Ferry overleed in datzelfde jaar samen met zijn vriendin na een noodlottig auto-ongeluk. Tijdens zijn uitvaart werd zijn favoriete muziek gedraaid. Nog steeds wanneer ik Bob Marley's 'Could you be loved' hoor moet ik denken aan Ferry.

 

In sommige gevallen is het trouwens niet handig om voor je eigen muzieksmaak uit te komen. Bij NAC hadden ze de traditie dat bij elke thuiswedstrijd de muziek top 3 van een speler van de selectie voor de wedstrijd werd afgedraaid in het stadion. In mijn eerste seizoen bij NAC was ik tijdens de allereerste competitiewedstrijd van het seizoen tegen RKC gelijk al aan de beurt. Dat was achteraf misschien ook het probleem, dat ik de eerste was. Ik had geen vergelijkingsmateriaal. De wedstrijd was op een zaterdagavond, het bekende 'avondje NAC'. Een uitverkocht Fuji-Film stadion. 16.000 man op de tribune. Ik had zorgvuldig mijn top 3 uitgezocht en aangeleverd. Zelf zat ik die bewuste wedstrijd niet bij de selectie en dus op de tribune. De nummers 3 en 2 van mijn lijstje waren respectievelijk nummers van de bands Live en Radiohead. Veel gitaarwerk. Niet direct opbeurende muziek voor een vol stadion. Ik zag om me heen ook niet echt hele enthousiaste reacties en begon me al zorgen te maken over de nummer 1. Dit was het nummer 'One' van Metallica. Daar zit nog een lichte opbouw in maar dat is van korte duur. Het hardere gitaarwerk. Toen de eerste fans begonnen te fluiten wist ik niet hoe ver ik mijn hoofd in de kraag van mijn jas moest steken. Toen het nummer afgelopen was, als ze het al afgedraaid hebben, was het een volwaardig fluitconcert. Verschrikkelijk. Uitslag wedstrijd 0-1. Ik heb me nog nooit zo verantwoordelijk gevoeld voor een nederlaag.


 Hits  756 

Footer

©Stichting Voetbal op ZaterdagRSSTwitterDisclaimer & cookiebeleidColofonAdverteren

Ads 2