VOETBAL OP ZATERDAG

VOETBAL OP ZATERDAG

Ads 1

Content

"Je bent net iets te lang doorgegaan"

 

Christian Opschoor
Ex-speler van o.a. Kozakken Boys, Huizen, IJsselmeervogels en Barendrecht

 

Het is een uitspraak die zo nu en dan voorbij komt als ik mensen spreek over mijn voortijdse afscheid van het amateurvoetbal. Altijd wanneer het onderwerp ter sprake kwam riep ik dat ik wel zou stoppen voordat de mensen medelijden met me zouden krijgen. Ik had het ooit iemand horen zeggen. Mij zouden ze niet meer als Jhon van Beukering bij Feyenoord achter een bal aan zien hollen. Maar eerlijk gezegd gebruikte ik het om van het onderwerp af te zijn. Want lange tijd wilde ik niet aan stoppen denken. Het voetbal heeft me alles gebracht, het heeft me identiteit gegeven.

 

Vanaf dat ik kon lopen, en dat was heel snel als ik mijn ouders moet geloven, ben ik bezig geweest met voetbal. Eerst op straat, elke mogelijke dag. Later bij Kozakken Boys. Het einddoel, het profvoetballer worden, lukte bij NAC Breda. Het bleek niet meer dan een uitstapje. SV Huizen, IJsselmeervogels, Kozakken Boys en BVV Barendrecht volgden. Bijna veertien seizoenen op het hoogste amateurniveau. Tot aan afgelopen november. De motivatie die ik aan het begin van het seizoen had was helemaal verdwenen. Lange tijd had ik getwijfeld om er nog een vijfde seizoen aan te plakken bij Barendrecht, maar uiteindelijk besloot ik om nog een keer aan mijn laatste jaar te beginnen. Ook al ging ik er van uit dat mijn rol zich zou beperken tot invaller, de randzaken die het voetbal zo leuk maken zouden het wel compenseren dacht ik. De kleedkamer, de voetbalhumor, de trainingskampen. Ik ben altijd gevoelig voor sfeer geweest, en ik weet als geen ander dat het de basis voor succes is. Met mijn oud-trainer en medecolumnist Philip den Haan als inspirator.

 

Sportief gezien startte het seizoen nog hoopvol. De eerste wedstrijden speelde ik mede door een blessure van een teamgenoot. Scheveningen thuis kwam daar een abrupt einde aan. Even ouderwets kortsluiting in de bovenkamer, of was het die kronkel in mijn hoofd die een trainer mij ooit toedichtte? De zeven wedstrijden schorsing werden er drie, maar het leed was al geschied. Een aantal weken doelloos rijden van Amsterdam naar Barendrecht en weer terug naar mijn tijdelijke woonplaats Spakenburg. Ik kon het niet meer opbrengen. De randzaken waarvan ik dacht dat die het zouden compenseren bleken ook niet meer te volstaan evenals de rol van reservespeler. Toen eenmaal de gedachte om per direct te stoppen zich in mijn hoofd nestelde was er geen weg meer terug. Fysiek was ik nog wel aanwezig maar met mijn hoofd al bij het naderende afscheid. Ik kon het ook niet meer verbloemen. Na de gewonnen wedstrijd tegen GVVV sprak de trainer mij hierop aan in de bus. Na enige aarzeling vertelde ik hem dat de motivatie verdwenen was en dat ik geen manier meer zag om door te gaan. De week erop hakte ik na de donderdagavondtraining de knoop door. FC Lisse thuis zou mijn laatste wedstrijd worden. Bij een 1-1 stand in de 90ste minuut de winnende treffer maken leek te mooi om waar te zijn. Er volgden nog twee doelpunten aan de andere kant in de krankzinnige slotfase. Bedankt nog daarvoor Lisse!

 

Ik hoefde geen bevestiging te hebben maar toch voelde het afscheid als een opluchting. Aan alles voelde ik dat het tijd werd voor een nieuwe fase. Geen ONS Sneek uit meer, geen Abbenbroek uit op dinsdagavond, geen stress meer in de files, maar wel meer tijd doorbrengen met mijn vrouw en twee zonen. "Ik ben niet te lang doorgegaan, ik ben doorgegaan tot ik niet meer kon, precies op tijd dus", is mijn antwoord aan de mensen.


 Hits  2478 

Footer

©Stichting Voetbal op ZaterdagRSSTwitterDisclaimer & cookiebeleidColofonAdverteren

Ads 2