Column

Startschot

ANP NIEUWSFLITS: Moskou - zaterdagmiddag 14.35 uur. President Poetin krijgt de schrik van zijn leven. Net weg dromend in zijn middagdutje over hoe hij de rebellen van Tsjetsjenië aan moet pakken, wordt hij opgeschrikt door het gerinkel van de rode en inmiddels al onder het stof zittende "hotline".

 

Russische kosmonauten, al maanden zwevend in een baan rond de aarde, zagen boven Nederland rond 14.30 uur, een grote rookontwikkeling en hoorden luid geknal. Direct daarna een scherp fluitend geluid. "Ground Control" in het Kremlin zag de meters uitslaan. Ze hadden geen idee wat er gebeurde. Alles in opperste staat van paraatheid. Was het een storing? Misschien toch een invasie van Amerika? De camera's vanuit de ruimte zoemden in. Al snel werd het duidelijk. Geen paniek, de handen gingen van de knoppen.
Na maanden van rust werd om 14.30 uur Nederlandse tijd, de zaterdagmiddag competitie 2005-2006 weg "geschoten". Poetin veegde zweetdruppels van zijn witte gelaat en zakte weer rustig weg.
Geen invasie dus, maar duizenden voetballers die op de Nederlandse voetbalvelden weer de strijd met zichzelf en of anderen aan gingen, voor de duur van ongeveer 10 maanden. De amateur voetbal competitie 2005-2006 was eindelijk weer begonnen.

 

In de maanden april en mei kijk je reikhalzend uit naar het einde van de competitie. De vakantie lonkt. Even niet denken aan voetbal. Juni is dan nog maar net voorbij of het begint al weer te kriebelen. Je kunt het nog net volhouden tot eind juli, maar dan moet het toch echt weer gaan beginnen. In alle opzichten begint het dan ook. Spelers gaan of zijn dan al in voorbereiding op het nieuwe seizoen. De club wordt ook weer wakker. Velden moeten klaar zijn, materiaal in orde, kantinevoorraad aangevuld, kortom de organisatie moet klaar staan.
Ook de supporters gaan zich dan weer roeren. De selecties met alles er op en er aan worden direct onder de loep genomen. Er wordt "gewogen" en vergeleken. Na de eerste trainingen vullen de sites zich met op en aanmerkingen. Ook daar begint het seizoen. Alsof je niet bent weggeweest. Goed om te zien dat het amateurvoetbal nog zoveel beleving in zich heeft.
Van afstand heb ik de aanloop op het nieuwe seizoen in het zaterdagvoetbal gevolgd. Mijn toekomst is voorlopig het zondagvoetbal en het opzetten van een voetbalschool in "Land van Altena", die op 5 oktober a.s van start gaat.
Ook ik heb reikhalzend uitgekeken naar de eerste competitieronde. Voorzover mogelijk heb ik de verrichtingen van vele clubs in de voorbereiding gevolgd. Uitslagen zeggen dan niet zoveel.

 

Goede en slechte wedstrijden wisselen elkaar af. Als trainer en selectie ben je bezig met het klaarstomen voor de competitie. Daar kijk je naar uit. Je probeert een team te smeden. Je ziet positieve en negatieve dingen. Met een grote selectie probeer je samenstellingen uit. Je komt tot de conclusie dat sommige dingen wel of niet kunnen. Dat een bepaalde speler beter met de één rendeert en minder met de ander. Je zoekt naar de (perfecte) balans. Dat is dan de basis van waaruit je iedere keer kunt vertrekken. Ligt die meer op het aanvallende vlak, of moet je juist de verdediging op orde hebben? Vragen die vanzelf beantwoord worden door de resultaten van de eerste weken. Hoe hoog wordt de druk? Kunnen we die aan? Delen we gelijk de eerste klappen uit, of lopen we achter de feiten aan? Wat is de doelstelling? Hoe hoog leggen we de lat? Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar heerlijk toch dat het weer begonnen is en dat het de gemoederen bezig houdt!

 

De eerste ronde zit erop. Kijkend naar de uitslagen zie je vanzelfsprekendheden, maar ook een groot aantal verrassingen. Zelf was ik bij Kozakken Boys – ASWH. Geen slecht begin voor de competitie zou ik zo zeggen. Pendelend tussen veld 1 en 2 (ik had voor het seizoen beloofd ook veel bij mijn zoons te kijken) zag ik een zoals altijd gedegen ASWH, de beginfase naar zich toe trekken. Geen uitgesproken kansen, maar rustig opbouwend, toewerkend naar een overwicht. Kozakken Boys, met veel nieuwe gezichten en op het allerlaatst nog twee nieuwe spelers erbij, zocht naar vastigheden. Individueel zit het wel snor bij de Boys. Halverwege de 2e helft kreeg de thuisclub meer grip op de wedstrijd. De 0-0 met de rust was terecht, maar de kleinere kansjes waren wel voor de Kozakken.
Een eigen doelpunt van ASWH bracht vaart in de wedstrijd en sfeer op de Zwaaier. De schitterende 2-0 zorgde voor een warm gevoel bij de supporters van de thuisclub. ASWH zette nog aan, kwam terug tot 2-1, maar verloor uiteindelijk wel na lange tijd weer eens een competitiewedstrijd.

 

Na de wedstrijd een schril contrast, maar een bekend beeld. De ene trainer de rust op zoekend om alvast na te denken over het hoe en waarom van het verlies, de andere trainer alvast een afspraak makend met de fysiotherapeut, om zijn inmiddels door complimenten blauw geslagen schouders te laten behandelen.
De ene groep supporters krijgt voor even de "hoon" van de andere groep, die zich al bijna kampioen wanen.
De eerste wedstrijd is weg. Er is al weer veel gebeurd en ik vind het tot nu toe een lust om het even van afstand te volgen. Voor mij begon de competitie ook dit weekend. Helaas een 2-0 verlies in de uitwedstrijd bij Internos. Het betekent een week wachten om te herstellen. Zo is het en niet anders. Was het niet ooit de hoofdsponsor van IJsselmeervogels die tegen me zei: "Om te winnen moet je eerst leren verliezen".

 

Philip den Haan