VOETBAL OP ZATERDAG

VOETBAL OP ZATERDAG

Ads 1

Content

Jelle Loosman speelde een voetballeven lang in het eerste elftal van Urk. Nu balt hij nog voor zijn plezier in een lager elftal.

'We're getting too old for this shit'

 

Jelle Loosman
Ex-speler van Urk

 

Iedereen is weer los in het voetbalseizoen 2016/2017. Voor je het beseft is het ook weer voorbij. Want een jaar lijkt veel sneller te gaan naarmate je ouder wordt. Verklaarbaar want het heeft te maken hebben met de perceptie van tijd, de evenredigheidstheorie, tijdsbeleving, het dopaminegehalte in het lichaam, een tragere stofwisseling en dagelijkse routines. Wellicht interessant om u eens verder te verdiepen in deze mateloos interessante materie.

 

Het eerste elftal van ons aller Urk is voortreffelijk aan de competitie begonnen, ondanks het pittige programma tot nu toe. De multiculturele integratie samenleving, die linkse rakkers van Groen Links propageren, is nog niet terug te zien bij SV Urk 1. Dit seizoen bestaat namelijk de volledige selectie en staf uit Urkers. Bijzonder in het amateurvoetbal. Overigens, voor de duidelijkheid voor ik bestempeld word als een soort 'Jorg Haider', iedereen is van harte welkom bij SV Urk, ongeacht zijn afkomst.

 

Met ons eigen team SV Urk 4 zijn we dit seizoen toegetreden tot de A categorie, doordat we gepromoveerd zijn naar de derde klasse. Aan het eind van het vorig seizoen werd afgesproken dat iedereen er flink tegen aan zou gaan in de zomerstop en zou proberen een aantal overtollige kilo's kwijt te raken. Een officiële weging kon gelukkig worden voorkomen, en op basis van onderling vertrouwen gingen we deze uitdaging aan, want we willen natuurlijk wel goed voor de dag komen een niveautje hoger tegen overwegend tweede elftallen met jonge, fitte, snelle en getrainde spelers. Ouder worden betekent meer energie stoppen in de voorbereiding. En daar was iedereen het volmondig met elkaar over eens.

 

Twee dagen voor de eerste wedstrijd kwamen we na ruim drie maanden rust, verre van compleet uiteraard, voor het eerst bij elkaar om te trainen. Een snelle blik leerde dat de meesten niet helemaal goed begrepen hadden wat het fenomeen afvallen inhoudt. Iedereen had zo te zien genoten van een wel doorvoede vakantie en nog minder aan de conditie gewerkt dan de jaren ervoor. Het was wel duidelijk dat iedereen volledig vertrouwde op onze ruime ervaring in combinatie met een fysiek overwicht en voetballend vermogen.

 

De eerste competitiewedstrijd was alleszins acceptabel met een ruime, ietwat geflatteerde, 0-6 overwinning, waardoor we nog iets meer zout in onze eigen ogen gooiden. De tweede wedstrijd leverde, weliswaar volkomen onnodig, de eerste thuisnederlaag (2-3) in vier seizoenen op en dat zorgde voor lichte verbijstering en paniek. De derde wedstrijd uit tegen SC Joure 2 afgelopen zaterdag maakte de crisis compleet. Ik kon zelf niet op tijd zijn voor de vroege aftrap om 13.00 uur, omdat ik eerst een wedstrijd had met SV Urk E1 in Leeuwarden en begon dus als reserve. Mijn vader was mee gegaan dus wisten we zeker dat er in ieder geval één toeschouwer zou zijn. Bij aankomst in Joure zag ik tot mijn verbazing dat de tribune redelijk goed gevuld was en dat SC Joure 2 niet voor niets de eerste twee wedstrijden allebei dik had gewonnen.

Tot de rust konden we het aardig bijbenen, een 1-0 achterstand was te overzien. Joure was de bovenliggende partij maar het had ook zo maar gelijk kunnen staan. In overleg met de coach werd besloten dat ik nog even op de bank zou blijven om er na een kwartiertje in te komen. Binnen no time was het echter 5-0 in de tweede helft. Ik gaf, gezien opgedane zelfkennis en ervaringen uit het verleden, al voorzichtig aan dat het gezien de tussenstand beter was dat ik niet meer zou invallen. Maar omdat een speler geblesseerd uitviel, moest ik toch de laatste 25 minuutjes meedoen. Alles in het teken van ’'damage control' gaf ik mezelf als opdracht mee, wat nog enigszins lukte, omdat SC Joure er nog maar één bij scoorde.

 

Uiteraard liep de wedstrijd wel bijna volledig uit de hand in de slotfase. We zijn namelijk heel slechte verliezers. Een veldslag werd in de kiem gesmoord, maar een rode kaart voor onze spits, wat gele kaarten, een bijna gestaakte wedstrijd en een paar ouderwetse opstootjes met hier en daar een plaagstootje was niet meer te voorkomen. Na 90 minuten kwam er een einde aan de strafexpeditie, 6-0.

 

Gelukkig bood de derde helft in de kantine en de vierde helft op de whats app 's avonds soelaas. Op stante pede is een gezellig avondje ingepland om de koppen bij elkaar te steken om de crisis te bezweren. Daarnaast gaf een niet nader te noemen speler rond de klok van half tien 's avonds aan dat zijn vrouw bij hem dreigde weg te gaan als hij nog een keer zo'n lange derde helft zou spelen als vandaag. De oplossing was zo bedacht. We zouden met zijn allen bij elkaar in een huis gaan wonen, alle inkomens bij elkaar vegen, zonder vrouwen en kinderen, vrij van alimentatie, met een ingebouwde walk-in koelcel vol met bier en Beerenburg en lekker vaak visbakken en kipkluifjes eten. Iedereen zag er de vele voordelen van in.

 

Nadat 's zondagsmorgens iedereen weer voor rede vatbaar was en de nederlaag een plaatsje had gegeven, konden we de eindconclusie maken: "We're getting too old for this shit". Maar ze zijn nog niet van ons af. Joure 2 maak de borst maar nat voor de return.


 Hits  5072 

Footer

©Stichting Voetbal op ZaterdagRSSTwitterDisclaimer & cookiebeleidColofonAdverteren

Ads 2