VOETBAL OP ZATERDAG

VOETBAL OP ZATERDAG

Ads 1

Content

Jelle Loosman speelde een voetballeven lang in het eerste elftal van Urk. Nu balt hij nog voor zijn plezier in een lager elftal.

Silbach

 

Jelle Loosman
Ex-speler van Urk

 

De ene keer een onderwerp voor een column bedenken is makkelijker dan de andere keer. Voor deze bijdrage had ik echter keuze mogelijkheden voldoende. Ik zat eerst te denken aan een column over het recente weekendje weg met oud-SV Urk 1 spelers (inclusief vrouwen) uit de selecties van pak hem beet gemiddeld 15 tot 20 jaar terug. Het werd een ouderwets gezellige boel, maar unaniem is besloten dat "What happened in Ommen, stays in Ommen." Weg onderwerp, wellicht voor in de toekomst een keer. Ook het bezoek aan IJsselmeervogels - ASWH als gast van de voortreffelijke gastheer en 'rooie' Klaas de Harder, gaf voldoende stof tot schrijven. Dan zijn er nog wel een paar zaken die de moeite van het bespreken waard zouden zijn, maar waaraan ik in al mijn wijsheid geen woorden vuil maak. Ik wil het deze keer met u hebben over die Heimat. Ja u leest het goed, Duitsland.

 

Als fervent voetballiefhebber ben ik in december weer op een voetbaltripje geweest met vier goede vrienden. Omdat we Engeland en Schotland al een aantal keer bezocht hebben, kozen we na rijp beraad ervoor om deze keer naar Duitsland af te reizen. Als uitvalsbasis werd gekozen voor het idyllische Silbach. Een klein plaatsje aan de rand van het Rothaargebergte vlak bij Winterberg. Strategisch genoeg gelegen om in ongeveer 100 uur tijd, een wedstrijd van Borussia Dortmund te kunnen bezoeken, te skiën in Winterberg en de Warstein bierfabriek te bezoeken. Al was het ook geen straf om in onze gehuurde villa in de bergen te bivakkeren, vanwaar we vanuit onze hottub op het buitenterras een prachtig uitzicht hadden over berg en dal onder het genot van een heerlijke consumptie. U begrijpt dat hier menig uurtje in is doorgebracht.

 

Zaterdagmorgen togen we naar het station van Silbach voor de reis naar Dortmund. Een treinritje van ongeveer anderhalf uur. Bij binnenkomst in de trein, een oase van rust en nadat we onze plaatsen ingenomen hadden, kwam de goedlachse kastelein Michelle met haar mobiele bar al vragen wat we wilden drinken. Gaandeweg de reis werd het drukker en drukker. Veel supporters stapten in en wat opviel was dat iedereen flink bier, wijn of Jägermeister aan het nuttigen was. Dit was uiteraard te koop in de trein, maar er waren ook supporters genoeg die zelf hun krat bier, flessen wijn of blikken bier hadden meegenomen vanuit huis. Het motto leek te zijn dat alles mocht en de sfeer was zeer gemoedelijk.

 

Aangekomen bij het Borussia Dortmund stadion (dat tegenwoordig luistert naar de verschrikkelijk commerciële naam Signal Iduna Park, maar door de fans nog steeds gewoon Westfalenstadion wordt genoemd) was het al een drukte van belang. Naast de grote hoeveelheid mensen, viel het me ook op dat werkelijk overal bier te zien en te ruiken was. In Duitsland schijnt het vrij gewoon te zijn dat je een krat bier of iets dergelijks meeneemt om deze rondom het stadion te nuttigen met vrienden en andere supporters. Het opruimen van deze enorme hoeveelheid flessen nemen zwerverachtige types voor hun rekening, die op die manier het statiegeld kunnen innen en zo voor een bron van inkomsten zorgen. Ondanks de mensenmassa, en het vele bier in wat voor vorm dan ook, was het opmerkelijk om te zien dat vrijwel alles netjes werd opgeruimd en er geen rotzooi werd gemaakt.

 

Na het nuttigen van een overheerlijke Bratwurst met een afmeting waar zelfs een doorgewinterde porno-actrice van zou schrikken, een bezoek aan de reusachtige fanshop en het drinken van een halve liter bier in een Biergarten, waren we klaar voor de derby Borussia Dortmund tegen Borussia Mönchengladbach. Bij het betreden van het stadion en ook voorafgaand en na de wedstrijd, liepen de Gladbach supporters gewoon tussen de thuissupporters door. Geen centje pijn. We stonden op een staantribune gepropt waarbij je geen last van agorafobie moet hebben, zoveel mensen op een kleine ruimte. Maar dat mocht de pret niet drukken. Helemaal niet toen we hoorden dat een andere groep Nederlanders uit de omgeving Utrecht die bij ons stonden, nog meer betaald hadden voor de kaartjes dan wij. Want een goedkoop kaartje bemachtigen van Borussia Dortmund dat is geen sinecure.  De wedstrijd was door de enorme sfeer in het stadion intens en een ware belevenis. Bij een Nigeriaanse bierverkoper kregen we het voor elkaar om ondanks dat we geen speciale consumptiekaarten hadden toch drinken te krijgen, alhoewel zijn mede verkopers, die zich wel strikt aan de regels hielden, hem dat niet in dank afnamen. De wedstrijd was zeer onderhoudend en werd met 4-1 gewonnen door Borussia Dortmund.

 

Na afloop in de bomvolle tram werd er volop feest gevierd door de Dortmund supporters en even was ik bang dat we zouden ontsporen door al het gehos en gezang, waarbij met name het lied "Scheiße 04" erg populair bleek te zijn. De Gladbach supporters die ook gewoon in de tram zaten, zagen de euforie gelaten aan. De tram weer uit zien te komen in deze mensenmassa vereiste een ouderwets potje duw- en trekwerk. Na een heerlijk diner in het centrum van Dortmund werden we rond de klok van half negen weer met de taxi naar Silbach teruggebracht. Taxichauffeur Vladimir kwam uit de Oekrainse stad Charkov. En toen ik hem vertelde dat ik zijn favoriete voetbalteam Metallist Charkov nog kende van de Europacup II wedstrijden tegen Roda JC in 1988, was het ijs definitief gebroken. Het werd een rit om nooit te vergeten, niet alleen omdat alle ramen besloegen en we bijna niets meer konden zien door de autoruiten, maar vooral door de hartstochtelijke lach van Vladimir. Na een bewogen ritje van een goed uur beloonden we hem in onze villa dan ook met een heerlijke Berenburger.

 

Het bleef nog lang onrustig in Silbach.


 Hits  2783 

Footer

©Stichting Voetbal op ZaterdagRSSTwitterDisclaimer & cookiebeleidColofonAdverteren

Ads 2