VOETBAL OP ZATERDAG

VOETBAL OP ZATERDAG

Ads 1

Content

Philip den Haan was in het verleden een bepalende speler bij Kozakken Boys in Werkendam. Als trainer behaalde hij kampioenschappen met o.a. VVGZ en IJsselmeervogels. Verder was Den Haan als trainer werkzaam bij Kozakken Boys, Woudrichem, Unitas, Sparta Nijkerk en Heerjansdam.

Première!

 

Philip den Haan
Ex-trainer van o.a. IJsselmeervogels, Kozakken Boys, Sparta Nijkerk en Heerjansdam

 

Voor de eerste keer gaat u bij Voetbal op Zaterdag meemaken dat een column in twee gedeeltes is geschreven. Voor zondag 14.30 uur en kort er na. U snapt wel waarom. En… op mijn ambtseed zeg ik u dat het twee versies zijn.


Voor zondag 14.30 uur iets schrijven is niet zo moeilijk. Onderwerpen genoeg. De competities lopen immers op zijn eind. Beslissingen zijn al gevallen of laten nog een week op zich wachten. De nacompetities staan op punt van beginnen. Iedere competitie, van hoog naar laag, kent vele verhalen. Toch laat ik die voor wat ze zijn en verwacht dat de kenners van die competities hun pen laten werken.


Ik hou het daarom bij een wedstrijd van het Oud Nederlands Politie elftal tegen het 'Oud-Ajax' vorige maand. Ergens in de vorige eeuw had ik mijn schoenen aan de bekende wilgen gehangen, maar deze kans wilde ik niet laten lopen. 58 inmiddels, (voor mijn gevoel) nog geen grammetje aangekomen, werd ik naarmate de wedstrijd dichterbij kwam onrustiger. De kleedkamersfeer vooraf was als vanouds. Verhalen te over, bulderende lachsalvo's en weer te kleine shirtjes. De warming up was indrukwekkend. Twee keer hakken billen, wenkbrauwen heen en weer en klaar voor de wedstrijd.


Het zien van de momenten was er bij mij nog steeds. De kracht om het uit te voeren echter niet meer. Bij een verre ingooi (handelsmerk van ondergetekende) om de diepe spits te bereiken, voelde ik in de rechterschouder iets knappen. Het zorgde dagen er na voor hele lastige momenten na de grote boodschap. De strakke pass over 50/60 meter, in de loop of op de stropdas, is er ook niet meer. Mijn maatjes vroegen nog wel om die zeer bekende diepe, vrijwel altijd zuivere bal,  maar het vuur was uit de sloffen. Het vlammende schot van vroeger, dat zoveel keepers deed huiveren, is nog wel een schot, maar leek nu meer op zo'n vlaggetje dat uit een speelgoed pistool komt. Maar o wat was het weer leuk om met die mannen de wei in te gaan. Ik kon in de wedstrijd kiezen tussen een aantal directe tegenstanders. Sjaak Swart deed niet mee, dus werd het Freek de Jonge. Bij hem in de dekking aangekomen zag ik dat er nog vier van ons bij stonden. Hij hield ons bezig met een conference. 7-4 verloren! Komende weken spelen we tegen meer Oud Profs. Ik ga weer in training.


11.00 uur. Ik ben onrustig, voel spanning opkomen. Spanning voor deze zondagmiddag. Zal het dan eindelijk weer eens gebeuren? Ik blijf alleen thuis. Ga zelfs niet mee met mijn dochter, die op finaledag speelt van een internationaal Beachvolleybal toernooi in Brussel.


Ik weet het nog die laatste keer. Al zo lang geleden. Vanuit mijn toenmalig werk van zo verschrikkelijk dichtbij meegemaakt. En nu ben ik weer onrustig en gespannen. Het meest nog over het feit dat we in Nederland zo snel voor de muziek uitlopen, ons kruit al verschoten hebben, voor de meet de prijzen al verdeeld hebben etc. Daar zijn wij zo goed in. Dumoulin en Kruiswijk konden winst in de Giro niet meer ontgaan, Max was al voor het seizoen wereldkampioen, NL elftal plaatst zich wel voor EK en WK, Daphne Schippers wint minstens vier keer goud, ga zo maar door. Ik hou er niet van. Eerst winnen en dan genieten. Het moet gezegd, dat deed ik ook deze week van Ajax. Ook hier werd snel er na al gezegd dat de finale al binnen is en eigenlijk de Cup ook al. Dat bedoel ik. Eerst door en winnen, dan genieten.


Het is inmiddels zondagmiddag 12.00 uur. Berichten uit hartje Rotterdam komen van alle kanten binnen. De stad is er klaar voor. U hebt geen idee wat dit betekent voor de gemeente in de breedste zin van het woord om dit te handelen. Massa's mensen, euforie, teleurstellingen etc. etc. Ook groepen die hier dankbaar gebruik van willen maken. Ook dat hebben we al zo vaak gezien. Vrijwel zeker gaat dit ook vandaag weer gebeuren. De spanning stijgt. Spelers van Feyenoord moeten het doen. De trainer van Excelsior (Van der Gaag) had deze week een makkie. Hij hoefde niemand te motiveren. Hij heeft alleen plakband nodig gehad om de stukken in de krant over de gelopen koers in de kleedkamer op te hangen. Ik zou het wel weten als speler van Excelsior. Hier liggen kansen op eeuwige roem. Ik gooi er nog even een twittertje uit om 14.25 uur. Of er ook iemand in Nederland er aan dacht dat het vandaag allemaal niet zou lukken? Het is mijn bijgeloof om zo min mogelijk voor de muziek uit te lopen.


Het is nu zondag 16.30 uur. Het ongeloof is al een tijdje van mijn gezicht. Mijn hond ligt nu rustig op de bank. Dat was net wel anders. Ze komt normaal lekker tegen me aan liggen wanneer ik TV kijk. Ze snapte al snel dat mijn taalgebruik deze middag anders was dan normaal en bleef bij me vandaan. Ik zat me op te vreten op de manier van spelen door Feyenoord voor de 1-0 van Excelsior, maar werd rustiger naarmate de wedstrijd vorderde. Geen kans vandaag. Het zijn de gekke elementen van de sport.


Op naar volgende week. Volle bak thuis en proberen weg te blijven van de hoon van je concurrenten. Ik heb er echt niets mee met voor de muziek uit lopen. Dat mag duidelijk zijn.  Ik hoop dat Armenteros deze week met het raam open slaapt en een lichte keelontsteking (voor een dag) oploopt.


 Hits  1984 

Footer

©Stichting Voetbal op ZaterdagRSSTwitterDisclaimer & cookiebeleidColofonAdverteren

Ads 2