VOETBAL OP ZATERDAG

VOETBAL OP ZATERDAG

Ads 1

Content

Team

 

Christian Opschoor
Ex-speler van o.a. Kozakken Boys, Huizen, IJsselmeervogels en Barendrecht

 

In het kader van het 90-jarig bestaan van de club was ik begin deze maand uitgenodigd voor de wedstrijd (oud) Huizen - Lucky Ajax. Een groot deel van de oud-Huizen spelers bestond uit het team dat in het begin van deze eeuw verantwoordelijk was voor de succesvolste periode uit de historie van de club. In 2002 moest Huizen de amateurtitel nog aan AGOVV laten maar een jaar later werd de titel ten koste van Türkyemspor gepakt.

 

Eigenlijk kwam ik in 2002 bij toeval en met enig geluk bij Huizen terecht. Ik zat bij NAC op een dood spoor en overwoog zelfs te stoppen met voetballen.
De droom om profvoetballer te worden was uitgekomen, maar ik was ook even snel weer van die wolk afgedonderd. Ik kon terug naar mijn oude club Kozakken Boys, maar ik wilde zelf naar een nieuwe omgeving en bovenal die andere droom gaan najagen: ooit kampioen worden. Ik belde trainer Roy Wesseling op en ik herinnerde me dat hij al een jaar eerder had geïnformeerd naar mij. Maar toen speelde ik nog bij NAC. Ik belde vrij laat, het team was al compleet. Toch mocht ik komen, zij het zonder vergoeding. De overschrijvingspapieren faxte ik, op de laatste overschrijvingsdag, vanaf een Grieks eiland naar de KNVB. Onleesbaar maar toch goedgekeurd. Ik was officieel 'taatje'.

 

Van het team dat zaterdagkampioen geworden was waren een aantal spelers vertrokken en even zoveel spelers nieuw. Wat mij direct opviel was hoe de nieuwe spelers werden opgenomen in de groep. Het bleek al een vriendenteam te zijn en de nieuwe spelers werden daar moeiteloos in meegenomen. Ik wist niet wat ik meemaakte, komend van NAC waar het ieder voor zich was. In het veld wel een team maar daarbuiten ging een ieder zijn eigen weg.
Iemand haalde wel eens een geintje uit, maar bij Huizen moest je werkelijk elke training op je hoede zijn. Dat werd me direct aan het begin van het seizoen tijdens een trainingskamp in Lunteren wel duidelijk. De eerste nacht kwamen er al twee jonge spelers bij mij en mijn kamergenoot (ik noem bewust geen namen) met hun matras onder de arm aankloppen omdat hun eigen kamer bezaaid was met levende krekels. Moet je je voorstellen dat iemand daar speciaal voor het trainingskamp naar de dierenwinkel voor is gereden en die beesten ergens in zijn auto en tas heeft verstopt. Ik heb de grap trouwens zelf nog wel gekopieerd later bij IJsselmeervogels (sorry Lammert Jan!). Dezelfde kamergenoot leek het ook wel aardig om midden in de nacht mensen uit mijn tijd bij NAC te bellen. Dat was de destijds directeur zijnde en oud-hockeycoach Roeland Oltmans. Het werd een beetje een vreemd gesprek aangezien mijn kamergenoot Oltmans beschuldigde van het invoeren van de strafcorner bij NAC. De toon was gezet.

 

Nergens heb ik meer voetbalhumor meegemaakt dan bij Huizen. Als er iemand geblesseerd de training verliet was iedereen al in paniek. Zo hingen de kleren, slippers en onderbroek van Roy Witteman na de training keurig netjes aan een groot fietsslot waarvan de sleutel in geen velden of wegen te bekennen was. De materiaalman moest er met een ijzerzaag aan te pas komen. Raymond Kolder reed wekenlang met zijn leasewagen van Huizen met een verse haring onder zijn achterbank naar de club totdat, vanwege de stank, niemand meer met hem mee wilde rijden. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Huizen voelde mij als een warm bad en ik had heel snel weer het plezier in voetballen terug gevonden.

 

Naast de ongekende sfeer hadden we ook ongelooflijk veel kwaliteit in de ploeg en in de staf. In de voorbereiding werden we fysiek klaargestoomd door Raymond Verheyen. Het seizoen ging voortvarend zelfs toen iedereen, vanwege financiële perikelen, een fors deel van het salaris moest inleveren. Voor sommige spelers betekende dat echt veel geld, voor mij was de helft van niks nog steeds niks.

Unaniem werd besloten om het seizoen als team zo goed mogelijk af te maken. Op de laatste speeldag van de competitie hadden we aan een gelijkspel thuis tegen DOVO genoeg om kampioen te worden. We hadden het hele jaar thuis nog niet verloren. Het werd een miraculeuze 0-1 en we moesten een week later in Wezep een beslissingswedstrijd spelen tegen Spakenburg. De wedstrijd verliep als een ware thriller. We bogen een 0-1 achterstand om in een 2-1 voorsprong in de 90ste minuut (doelpunten Van der Steen en Brons). Voor mij persoonlijk is deze wedstrijd de mooiste die ik ooit heb gespeeld. Vooral het gevoel na het laatste fluitsignaal. Ik had vroeger nooit gedacht dat ik kampioen zou worden bij de amateurs. Pas toen het besef er kwam tijdens de blessuretijd, en die was behoorlijk lang, drong het tot me door. We pakten uiteindelijk ook nog de zaterdagtitel en de algehele titel.

 

Twee weken geleden stonden we dus met een groot gedeelte na al die jaren weer samen op het veld van De Wolfskamer. Het veld is 90 graden gedraaid en vervangen door kunstgras. Gelukkig wel veel bekende gezichten langs de lijn en na afloop bij het perfect georganiseerde buffet. Fysiek gezien ging het allemaal niet meer vanzelf, hoewel sommigen dat nog wel dachten. Lucky Ajax deed hun naam eer aan en won geheel onterecht met 9-3. Wat een zanikers trouwens. Maar het mocht de pret niet drukken. Huizen was het eerste echte team waarin ik terecht kwam. Zowel in het veld als buiten het veld. Ook nu weer. Veel mooie verhalen werden weer opgehaald en uiteraard sloten we zelf de bestuurskamer af.


 Hits  999 

Footer

©Stichting Voetbal op ZaterdagRSSTwitterDisclaimer & cookiebeleidColofonAdverteren

Ads 2