Nieuws

Warming-up in rust schudt Spakenburg wakker

Wedstrijdverslag
Derde divisie
Competitie

 

3 april 2018

CAPELLE AAN DEN IJSSEL - Het zal niet vaak vertoond zijn, een ploeg die na het rustsignaal slechts voor een minuut of vijf de kleedkamer opzoekt om daarna weer naar buiten te komen voor een aantal heuse warming-up oefeningen. Dat coach John de Wolf het koploper Spakenburg liet doen, verbaasde echter maar weinigen.

 

De uitvoering van de Blauwen in de uitwedstrijd bij laagvlieger Capelle was met recht hemeltergend slecht, zwak en ongeïnspireerd te noemen. Indachtig het credo dat het altijd nog minder kan, werd de matige vorm van de wedstrijd van paaszaterdag tegen Scheveningen nog aanzienlijk overtroffen, in negatieve zin.

 

In een traag tempo spelend mocht Spakenburg het meest in balbezit zijn tegenover de hard werkende gastheren, maar daarmee was direct ook al het positieve aan blauwe zijde gedurende de eerste vijfenveertig minuten benoemd. Het balverlies was namelijk ongekend hoog en het veroveren van de afvallende bal bleek geen moment haalbaar te zijn. Steeds maar weer in de achterste linie beginnen en traag naar voren schuiven, de bal verliezen en weer achterin beginnen om weer de bal te verliezen, John de Wolf moet er gek van zijn geworden. Het resultaat was 0,0 kansen, beschamend voor een team dat pretendeert om dé kampioenskandidaat te zijn.

 

Bram de Bruin tikt de bal weg voor de voeten van Philip Ties.

 

Na afloop betoogde De Wolf overigens met verve dat de tussentijdse warming-up geen straf was. Er mocht absoluut niet gedacht worden aan een strafmaatregel: "Weet je wel hoe onlogisch het eigenlijk is om te beginnen met een flinke warming-up om de eerste helft voluit te kunnen gaan, en dat dan te laten volgen door een kwartier stilzitten om daarna weer uit stilstand te vlammen? Het is veel beter om in beweging te blijven. Sinds de winterstop doen we dit zo, onder andere bij DVS '33 kon je ons dit zien doen. Deze keer liet de scheidsrechter lang op zich wachten, tja daarom stonden we er al een tijdje. Bovendien hadden we elkaar in die paar minuten in de kleedkamer al de waarheid gezegd. Ik hoefde dat niet in mijn eentje te doen. Er waren jongens in de kleedkamer die opstonden om ons bij de les te krijgen."

 

Straf of niet, feit was dat Spakenburg echt uit een ander vaatje moest gaan tappen om het tij zodanig te keren dat niet in één paasweekeinde liefst zes verliespunten geïncasseerd zouden worden. Want daar zag het halverwege beslist naar uit, omdat Capelle één van de eigen spaarzame mogelijkheden wel tot een doelpunt had weten te promoveren. Net een kwartier onderweg zag Rutger de Bos zich op rechts ruim buiten de zestien door niemand aangevallen worden. Dan schiet ik maar, moet de middenvelder gedacht hebben. Zijn in de verre hoek geplaatste schot was doelman Leon ter Wielen te machtig, waarmee de Capellenaren zich in de weelde van een 1-0 voorsprong mochten koesteren. Lange tijd hield de verdediging van Capelle soeverein stand tegen de opzichtig falende aanvallers Olivier Pilon en Kees Tol. Philip Ties deelde als derde aanvaller in mindere mate in de malaise, maar ook hij kon geen potten breken.

 

Nathaniel Will weet Bram van Eijk naast zich.

 

Met warme spieren aan het tweede bedrijf begonnen legden de Blauwen direct een hoger tempo aan de dag. En al binnen een paar minuten vielen er gaten in de Capelse verdediging. Tol schoot te wild over en Mike Vreekamp lobte net te hoog, waarmee het wedstrijdbeeld duidelijk kantelde. Ties kopte even later tegen de paal en er kwamen meer kansen. De gelijkmaker hing onmiskenbaar in de lucht, puur omdat Spakenburg nu wel werklust aan de dag legde. Toch had het nog heel anders kunnen lopen, als Capelle wat zorgvuldiger was omgegegaan met het handvol zeer gevaarlijke uitbraakmogelijkheden. De passing van de thuisploeg was echter onthutsend slordig waardoor drie tegen twee-situaties jammerlijk verprutst werden. Op die momenten werd eens te meer duidelijk waarom Capelle het dit seizoen zo moeilijk heeft in de Derde divisie. Eén keer mocht Spakenburg overigens niet over geluk klagen toen scheidsrechter De Winter het neerhalen van een doorgebroken speler door Spakenburg-captain Barry Beijer slechts met geel bestrafte in plaats van rood, iets wat Capelle-trainer Ron Timmers ook na afloop nog maar moeilijk kon verkroppen. "Zo'n beslissing is cruciaal voor een wedstrijd, al praat dat natuurlijk onze eigen fouten niet goed."

 

Aan de zijde van Spakenburg begonnen doelgerichte acties steeds vaker bij rechtsback Nathaniël Will, die nota bene pas een half uur voor de wedstrijd in de basis werd opgenomen ten koste van de aan zijn knie geblesseerde Giovanni Gravenbeek. Op het middenveld viel Jasper Waalkens ronduit gedreven in, terwijl voorin Ties helemaal op stoom kwam. De voorafgaande missers werden hem ruimhartig vergeven toen hij ruim halverwege de tweede helft bij een van de achterlijn getrokken pass precies op de goede plek stond. Doelman Bradly van der Meer was kansloos. Coach Timmers sprak na afloop van een weggevertje: "Onze eigen schuld. Die bal moet weggeschoten worden, iets anders mag gewoon niet. Acties maken doe je op de helft van de tegenstander."

 

Met de gelijkmaker was de beer los voor Spakenburg. Capelle oogde als een team met de tong op de schoenen. De hoop op dan tenminste één puntje verdween echter niet helemaal, want de volgende treffer van Spakenburg bleef toch nog lang uit. Om precies te zijn tot vijf minuten voor tijd, toen opnieuw Ties alert reageerde op een snel genomen vrije trap. Doelman Van der Meer keerde de inzet wel, maar de terugketsende bal werd in tweede instantie alsnog een prooi voor Ties. En ook bij deze treffer zag Timmers dat Capelle er niet goed uitzag: "Er was niemand die zijn been ervoor stak, ja dan moet het wel mis gaan."

 

De resterende speeltijd, inclusief zeven (!) minuten extra tijd, werd zowaar nog een zware beproeving voor de talrijke meegereisde fans van Spakenburg. Hoe vermoeid ook, Capelle weigerde te capituleren. De Wolf zag zich genoodzaakt een verdedigende wissel toe te passen, in de persoon van Christian Supusepa voor Pilon. De Capelse schotkracht en passing waren echter tot nul gereduceerd, waardoor het zo gewenste 'over de streep trekken van de overwinning' voor de Blauwen een feit werd.

 

Tom Oostinjen ontwijkt Bram van Eijk.

 

Opgelucht wegens de opmerkelijke ommekeer na rust toonde De Wolf zich na afloop tevreden: "Niet over hoe we speelden, maar absoluut wel over de inzet waarmee we alsnog streden voor elke meter. In deze fase van de competitie krijgen we niets cadeau. Ik heb al vaker gezegd dat we iedere week weer te maken krijgen met tegenstanders die juist tegen het grote Spakenburg zo gemotiveerd zijn dat ze boven zichzelf uit kunnen stijgen. Het was vandaag niet mooi en niet goed, maar dat is dan maar even niet anders. Het belangrijkste is dat we in de tweede helft ons ware karakter hebben getoond."

 

Timmers zat ondertussen met de kater van het verlies. "Volwassenheid, het ontbreekt ons daar al het hele seizoen aan, ook vandaag. Pluspunt is echter dat we door keihard te werken toch maar mooi Spakenburg kramp in de kuiten hebben bezorgd om ons te verslaan. We hebben daarmee laten zien dat we best wel iets kunnen. Vertrouwen in de toekomst heb ik dan ook zeker nog wel. De achterstand op de ploeg boven de streep (ONS Sneek. red.) is immers maar zes punten." De bij zijn andere club (sv Dongen) succesvollere coach straalde uit dat hij het nog te vroeg vindt om de handdoek te gooien. "Of het me tegenvalt, het niveau hier? Ik kan dat niet zo zeggen. Ik weet wat de mogelijkheden van mijn team zijn. Vandaag was het niet genoeg, maar ja het was de koploper die tegenover ons stond. Er komen nog acht andere wedstrijden."

 

Timmers moet naast de werklust echter ook hebben gezien dat dit Capelle vooral voorin en op het middenveld moeite heeft om het vereiste niveau voor de Derde divisie te halen. De spitsen scoren sowieso te weinig. Misschien is de teloorgang nog het best af te meten aan het acteren van Gertjan Rothman, die nog maar nauwelijks doet denken aan de geroemde en gevreesde klasbak die hij jarenlang was. Waar zijn diens vlammende vrije schoppen van grote afstand gebleven? Het moge voor Rothman te hopen zijn dat het einde van zijn loopbaan aan het eind van dit seizoen niet samenvalt met een degradatie, maar de tekenen zijn ondanks de bewonderenswaardige strijdlust tegen Spakenburg niet gunstig te noemen.

 

Tekst: Jakob Kos
Foto's: Orange Pictures