Nieuws

VVSB laat IJsselmeervogels toch nog ontsnappen

Wedstrijdverslag
Tweede divisie
Competitie

 

8 oktober 2017

NOORDWIJKERHOUT - Voetbal is en blijft een sport van de kerende kansen. Dat bewees IJsselmeervogels maar weer eens. Wie gaf er nog een cent voor de 'rooien' uit Bunschoten-Spakenburg die na een klein uur spelen met tien man verder moesten en ook nog tegen een 2-0 achterstand aanhikten? Maar na negentig minuten loog het scorebord van VVSB niet: 2-2.

 

Los van de discussie of het verdiend was, de terugkeer in de wedstrijd was de beloning voor veerkracht en vechtlust. Bij IJsselmeervogels lukte in ondertal ineens alles wat daarvoor jammerlijk mislukt was, namelijk de bal geregeld bij eenzelfde kleur shirt aanleveren. En Willem Leushuis had met Robbert Olijfveld een uitstekende stand-in voor de op een paar momenten na onzichtbare Berry Powel binnen de lijnen gebracht. De topschutter van afgelopen seizoen was daarom onzichtbaar, omdat er nauwelijks sprake was van bruikbare aanvoer. De regelmatig moedeloze armgebaren van Powel spraken voor zich. Olijfveld, nog geen basisplaats, want als nieuwkomer nog niet bovenaan in de pikorde, onderscheidde zich wel (twee treffers) en in de slotfase had Dylan Chiazor, een andere invaller, ook nog eens de kans om 2-3 te maken. Dat zou echt de wereld op zijn kop zijn geweest, maar doelman Ruben Valk bleek een liefhebber van evenwicht, zo liet hij zien met een knappe reflex.

 

Mohamed el Osrouti strandt in de mangel van Bryan Burgerhout (18) en Christiaan van Hussen.

 

Valks vakgenoot aan de andere kant van het veld viel ook al op. Jaimy Schaap had in de eerste helft al veel meer werk op zijn bordje gekregen dan hem lief was en moest ook na de pauze stevig aan de bak. Zo beperkte Schaap bij levengrote kansen voor Mohamed el Osrouti en Tommy Bekooij de schade tot 2-0 en hield daarmee zijn ploeg, naar later bleek, in de race. "Bij 3-0 was het klaar geweest", gaf ook Leushuis toe. "Maar met de mentale weerbaarheid ben ik heel blij. Ik ben er wel altijd in blijven geloven. Compliment voor de teamprestatie. We kregen de overhand na de rode kaart. Die werkte als doping. De wissels pakten ook goed uit. Dat waren lichtvoetige jongens die op dit zware veld goed uit de voeten kwamen."

 

De wisselbeurt voor Soufian Moro duurde op zijn hoogst een minuut of vier. De tik op de enkel van Tim de Rijk was op de tribune niet alleen zicht- maar ook hoorbaar. De uitvoerder van de tackle roept dan altijd al gauw dat het allemaal niet opzettelijk was, maar scheidsrechter Edgar Bijl kon moeilijk anders dan de rode kaart tevoorschijn halen. Kennelijk moet er dan zoiets voorvallen om een voetbalploeg wakker te schudden. Tot aan de rode kaart was IJsselmeervogels niet meer dan een dolend elftal. In een 4-4-2 systeem ligt er ruimte op de vleugels, maar al wie er kwam geen speler in een rood-wit shirt. De frontspelers Bryan Burgerhout en Berry Powel bleven voornamelijk buiten beeld en ook Sherwin Grot als een soort schaduwspits deed maar zelden iets goeds. Maar dat gold ook voor de middenvelders Oktay Öztürk, Samir Merraki en Christiaan van Hussen. Maar die hadden ook voornamelijk zaken te controleren en te corrigeren.

 

In de eerste helft kwam het middenterrein al snel in handen van VVSB. Aanvoerder Vladimir Jozic, Tim de Rijk en Frans van Niel schakelden dat het een lieve lust was en kregen ook geregeld de bal voorin. Daar liet vooral Mohamed el Osrouti zien er zin in te hebben. De rappe buitenspeler was bijna ongrijpbaar voor zijn tegenstanders. Zijn directe bewaker Gillian Justiana had zeker de handen meer dan vol. Tien minuten voor rust kostte dat de linkerverdediger een gele kaart, met het risico daarna van een tweede prent in het vervolg van de wedstrijd. De openingstreffer van VVSB vlak voor de pauze had zich al een tijdje aangekondigd. El Osrouti had hem al een keer kunnen maken (redding Schaap), Van Niel was met een kopbal dichtbij (onderkant lat) en centrale verdediger en jubilaris Jordy Zwart (200 officiële wedstrijden in het paars-geel) leek zijn persoonlijke feestje extra glans te hebben gegeven met een kopbal (doelpunt afgekeurd vanwege buitenspel). Aan de 1-0 ging een gladde combinatie vooraf die leek te stranden maar alsnog slaagde met dank aan een misgreep van Justiana. Van Niel profiteerde ten volle met een geplaatst schot in de hoek die het dichtst bij hem was.

 

Focus bij Guido Pauw (links) en Marciano van Leijenhorst.

 

Heel veel concreets wist IJsselmeervogels hier niet tegenover te stellen. Na een kwartier poefte Powel een vrije schop op de vuisten van Valk en Grot dook nog een keer dreigend in een gevallen gat, maar was Valk andermaal attent om in te grijpen. En bij nog steeds een 0-0 stand mikte Burgerhout een vrije schop pal onder de lat, maar kreeg Valk er toch nog een hand tegen aan. Eerder trof Burgerhout wel een doel, te weten de snackkar achter de ballenvanger. De uitbater moet niet geweten hebben wat hem en zijn assistente overkwam. "Gelukkig kwam de bal niet in de hete frituur", sprak de patat- en krokettenbakker na afloop. Op de tribune riep men om "een broodje bal". Humor in de voetballerij is nooit ver weg.

 

De 2-0 was al net zo logisch als de 1-0. Leushuis zal in de rust zeker iets gezegd hebben tegen zijn spelers, maar uitwerking leek het niet te hebben. IJsselmeervogels ontsteeg niet het niveau van voor de rust en had bovendien nog steeds geen grip op uitblinker El Osrouti. Tommy Bekooij was de man van de assist, El Osrouti met een hard en zuiver schot de gedecideerde afmaker. Leushuis had het na afloop over het veld als verklaring voor het matige spel van zijn ploeg die ge- dan wel verwend is met kunstgras. Het natuurgras van sportpark De Boekhorst was vooraf al zwaar en dat werd er in de loop van de avond met de neer plenzende regen niet beter op. De bal trok ook geregeld watersporen, maar spelers van IJsselmeervogels zaten ook geregeld finaal mis met hun passing en dat had helemaal niets met het veld te maken.

 

Doelman Jaimy Schaap redt de situatie voor IJsselmeervogels.

 

Er restte Leushuis niets anders dan te gaan wisselen. Merraki en Burgerhout ruimden het veld voor Moro en Chiazor. Veel effect sorteerde dat niet meteen. Eerst nog kwam de schrik toen Moro er koud in het veld al weer gelijk af kon met rood. En daarna hadden eerst El Osrouti en daarna Bekooij de kansen om de wedstrijd in het slot te laten vallen. De derde wissel van IJsselmeervogels bleek een gouden greep. Olijfveld kreeg alle ruimte voor zijn aansluittreffer en benutte die ook. De klok wees op dat moment 73 minuten. Zeker de neutrale toeschouwer kon nog eens even op het randje van de tribunebank gaan zitten. VVSB raakte tactisch volledig de kluts kwijt na de tegentreffer. Waar samenhang de modus was, heerste nu plotsklaps de chaos. Van een beetje dekking van tegenstanders was geen sprake meer en onderlinge coaching in het veld, nooit van gehoord. Op de 2-2 kon je wachten en die kwam dan ook snel na de 2-1. Daarna kon de wedstrijd beide kanten uit. Zo schoot Guido Pauw van luttele meters afstand van het doel de bal over de hekken heen, mikte El Osrouti net naast de verkeerde kant van de paal en moesten in de absolute slotfase beide keepers nog overwerk verrichten om de 2-3 dan wel de 3-2 te voorkomen.

 

De stemming bij VVSB na afloop liet zich raden. "Ik ben er ziek van", sprak trainer Mark Schenning bijna op fluistertoon. "We hebben goed gespeeld, ook na de rode kaart. Dit mag gewoon niet gebeuren. Ik heb wissels gebracht met de boodschap blijf in de as staan, maar dat pakte niet goed uit." Eén troost voor VVSB. De ploeg liet tegen IJsselmeervogels lekker combinatievoetbal zien waar Schenning wel mee verder kan in de competitie. Het thuispubliek op de Boekhorst kan op die manier nog veel genoeglijke momenten gaan beleven, ook vaak op zaterdagavond dat een voorname speeldag is geworden voor VVSB. En het zal zeker niet altijd zo tegenzitten als tegen IJsselmeervogels. De Spakenburgers moeten als waarschuwing meenemen dat het in komende wedstrijden wel eens niet zo goed kan gaan aflopen als in Noordwijkerhout.

 

Tekst: Aad van der Graaf
Foto's: Orange Pictures