Nieuws

Niemand voelt zich verliezer na topper in Rijssen

Wedstrijdverslag
Hoofdklasse
Competitie

 

3 december 2017

RIJSSEN - Het komt niet vaak voor dat een verliezend trainer na afloop zegt dat hij over het spel van zijn ploeg meer dan tevreden is. Peter Wesselink, die zojuist als coach van Excelsior '31 met 1-3 het onderspit had gedolven tegen SC Genemuiden, deed het. Vol overtuiging bovendien, met lichaamstaal die zijn woorden alleen maar onderstreepte.

 

Dat het resultaat van de oostelijke derby hem teleurstelde wilde Wesselink niet verbloemen, maar ook niet meer dan dat. Dat SC Genemuiden de koppositie op doelsaldo overnam van Excelsior '31 zei hem evenmin veel. "Door de blessuregevallen was het zaak dat we in ons spel dicht bij onszelf zouden blijven. Niet als een dolle gaan aanvallen, geen gekke dingen doen. In mijn ogen heeft het team de afgesproken speelwijze uitstekend uitgevoerd, nee ik heb ze niets te verwijten. Dit is het voetbal wat ik wil zien."

 

Peter Wesselink Foto: Jan Sanderman

 

Wesselink miste inderdaad vaste basiskrachten als Niek Davina, Michel Gerritsen Mulkes en Melvin Velthuis. Vanuit de opdracht om geen gekke dingen te doen startte Excelsior weliswaar met aanvallende intenties, maar voerde die uit als ware het een schaakspel. SC Genemuiden liet het gebeuren zonder daar zelf veel tegenover te stellen. Want ook Genemuiden-trainer Jan van Raalte bezwoer zijn ploeg vooral om niet als een wilde tekeer te gaan. Deze week een verliespartij in de beker en vorige week nog een zeperd tegen Apeldoorn noopten de coach om een ietwat behoudend concept te hanteren. "Het was zaak om de ploeg zekerheid terug te geven door compact te spelen."

 

Dat Excelsior '31 het overwicht had, maar de eigen aanvallen steevast rond of al voor de zestien zag smoren, was het logische gevolg van de opdrachten van beide coaches. Spits Hakim Ezafzafi kon zijn neusje voor de goal nog geen moment laten zien, maar aan de andere kant was het met Genemuidens topscorer Omar Kavak zo mogelijk nog minder gesteld. Volkomen onzichtbaar was hij en dat was niet aan de mist te wijten.

 

Nadat Jasper Veltkamp oog in oog met doelman Raymond Beukeveld verzuimde om Excelsior '31 op voorsprong te zetten, doorbrak SC Genemuiden nog net binnen het halfuur de status quo, ogenschijnlijk bij bevlieging. Kavak liet in de combinatie opeens wel zijn dreiging zien. Een paar opeenvolgende acties die alles in zich hadden van 'nu heeft het lang genoeg geduurd' vormden de inleiding voor de kort daarvoor nog ondenkbaar geachte openingstreffer van Genemuiden. Dat niet Kavak ervoor tekende maar Arjen Hagenauw stemde trainer Van Raalte tot vreugde: "Arjen heeft zo hard gewerkt om terug te keren op zijn niveau. Soms twijfelde hij of het zou lukken, maar hij ging ervoor en vandaag gaf hij zichzelf de verdiende beloning."

 

Excelsior '31 volhardde in de eigen verzorgde speelwijze, een concept dat zich vijf minuten na de onverwachte achterstand uitbetaalde toen een verre pass van linksback Simon Baysoy precies achter de linies bij Hielke Penterman belandde. Zo'n kans afronden is altijd wel aan Penterman toevertrouwd. Dat bewees hij ook deze keer weer met zijn loepzuivere lob in de bovenhoek.

 

De thuisploeg kon slechts twee minuten genieten van de gelijkmaker. SC Genemuiden haalde namelijk optimaal profijt uit de lichte wanorde in de Excelsior-verdediging. Terwijl verdediger Niek Averesch met een blessure naar de zijlijn kwam, wist Arjen Hagenauw uit een scrimmage voor de tweede keer het net te treffen. Het was het ongelukkigste moment van de wedstrijd voor Excelsior '31, vond Wesselink: "Achteraf is het zuur te noemen dat we niet direct bij het geblesseerd raken van Averesch zijn vervanger Dylan Voskühler inbrachten."

 

Baysoy nam de plek van Averesch in het centrale duo in, terwijl Voskühler op Baysoy's plek op links kwam te staan. Aan het spelbeeld veranderde het niet veel, al was het na rust allemaal wel een stukje rommeliger. Excelsior bleef ook na rust het aanvallendst, zonder echt grote kansen te creëren. Slechts kort voor het einde was Mirko Zwiers heel dicht bij een treffer toen hij knalhard de kruising raakte. Ezafzafi liet zich hoe langer de wedstrijd vorderde steeds meer gelden in de combinatie, maar slaagde er geen enkele keer in om zelf in kansrijke positie te geraken.

 

Jan van Raalte Foto: Hlemich Lubberts

 

SC Genemuiden was en bleef in de aanval verreweg het gevaarlijkst. Bijna iedere omschakeling leverde acute dreiging op. In de ogen van Van Raalte speelde SC Genemuiden vooral in de tweede helft een degelijke partij: "Voor rust brachten we te weinig vond ik, we raakten de bal steeds te snel kwijt. In de tweede helft liep het beter, in die zin dat we én geen kans meer weggaven én zelf voortdurend dreigender waren. Kavak kwam minder uit de verf vandaag, dat zag je ook wel, maar nu stonden er andere jongens op, dat was mooi om te zien."

 

De treffer van invaller Frank Jansen, zeven minuten voor het eindsignaal, bevestigden de woorden van zijn coach. Wesselink zag echter juist in die fase van de wedstrijd nog kansen voor Excelsior '31: "We hadden ze op dat moment bij de keel. Maar ja, de doelpunten bleven voor ons uit. Niettemin speelden we beslist goed." En zo deed zich het fenomeen voor van twee tevreden trainers, ondanks dat één van hen verloren had.

 

Als het over tevredenheid gaat, of voldoening, dan was er op De Koerbelt één die boven alles uitsteeg. Voor hemzelf volkomen onverwacht werd aanvoerder Amanuel Isa voor de aftrap gehuldigd voor zijn vierhonderdste wedstrijd in het eerste van Excelsior '31. Voorzitter Eertink overhandigde een gedenkbord, waarna op de staantribune een aantal fakkels ontbrandden. Licht beduusd hoorde Isa aan dat de staantribune voortaan de Manuel Isa-tribune zal heten.

 

Amanuel Isa Archief Voetbal op Zaterdag (foto: Jan Sanderman)

 

De jubilaris verwoordde na de wedstrijd trots zijn emoties over het eerbetoon: "Voor mij was dit echt een verrassing. Mij was niets verteld en ik heb zelf de wedstrijden nooit geteld. Het kunnen er nu best ook 430 zijn of zo. Ik weet dat dit mijn vijftiende seizoen is en dat ik op een halfjaar wegens een meniscusblessure na vrijwel alle wedstrijden heb gespeeld. Dit eerbetoon en dat ik hier Mister Excelsior wordt genoemd voel ik als enorme erkenning en waardering. Aan de andere kant is het zo dat ik mij hier zelf ook enorm thuis voel. Als klein kind kwam ik hier al. Excelsior is mijn tweede huis, misschien wel meer dan dat, want ik ben hier zowat vaker dan thuis."

 

De 33-jarige Rijssenaar verstelde dat hij zeker wel aanbiedingen heeft gehad, maar dat hij de echte ambitie miste om het elders te proberen. "Dat komt ook omdat Excelsior altijd op het hoogste niveau speelt, of in ieder geval op hoog niveau. En wat mij betreft komt er ook een zestiende seizoen, want ik ga door zolang ik me fit voel. Het moet fysiek mogelijk zijn én de club moet mij nog willen. Dat zijn de logische voorwaarden om nog niet aan stoppen te denken."

 

Tekst: Jakob Kos
Foto's: Orange Pictures